Corpo Celeste - 2011

Corpo Celeste filmi, uzun yıllar İsviçre’de yaşadıktan sonra annesiyle birlikte İtalya’nın güneyindeki memleketine dönen on üç yaşındaki bir kız çocuğunun, yabancısı olduğu bu yeni çevrede yaşadığı uyum sürecini anlatıyor. Film, ergenlik dönemine adım atan Marta’nın (Yile Vianello) Reggio Calabria’da kendine bir yer edinmeye çalışmasıyla başlıyor. Marta’nın katolik kilisesindeki onay ayinine hazırlanmasını, din eğitiminin yapısını sorgulamasını ve yerel topluluğun gelenekleriyle kendi iç dünyası arasındaki uyuşmazlığı konu alan yapım; inancın kurumsallaşmış yapısını, büyüme sürecinin getirdiği yabancılaşmayı, modernleşme ile geçmiş arasındaki bağı ve bir çocuğun kendi kimliğini bulma mücadelesini yansıtıyor.

Marta’nın gözlemci ve sorgulayan yapısı ile kilisede görevli Don Mario’nun (Salvatore Cantalupo) siyasi emelleri olan ve cemaatinden kopuk tavırlarının yer aldığı anlatımda, inanç ile gerçek hayat arasındaki ilişki yer alıyor. Marta, kendisine öğretilen dini kuralların günlük yaşamın gerçekliğiyle örtüşmediğini fark etmeye başlıyor. Kendi hayatını ve çevresindeki dünyayı anlamaya çalışırken, kilise yapısının ve toplumsal baskıların ağırlığı yavaş yavaş fark ediliyor. Yapım boyunca olayların kurgusu, oyuncunun hem ruhsal hem de sosyal olarak bir büyüme sancısının içine girdiğini gösteriyor. Marta’nın geçmişten gelen alışkanlıklarını geride bırakarak tamamen yabancı olduğu bu kurallara adapte olmaya çalışmasıyla; bir değişimin yarattığı kötü iklimin bir çocuğun hayatını nasıl bir yalnızlığa sürüklediği ve masumiyet ile yetişkinlerin dünyası arasındaki ilişki anlatılıyor.

Marta’nın meraklı yapısı ile kilisedeki kurs eğitmeni Santa’nın (Pasqualina Scuncia) katı ve kuralcı tavırları yer alıyor. Oyuncuların her biri kendi sınırlarıyla ve inancın sunduğu vaatlerle yüzleşmek zorunda kalıyor. Filmin sonunda Marta’nın kilise hiyerarşisi ve toplumun beklentileriyle gerçekleşen yüzleşme, bazen en büyük bağlılığın dayatılan kurallardan ziyade insanın kendi vicdanında saklı olduğunu ve bir kabullenişin aslında yeni bir hayatın başlangıcını gösteriyor. Güney İtalya’nın bakımsız yapısı ile oyuncuların saflığı arasındaki ilişki üzerinden ilerleyen bu süreçte, bireyin kendi doğrularını savunmasının önemi anlatılıyor. Marta’nın bu hazırlık sürecinde geçirdiği her gün, çevresindeki yetişkinlerin ne kadar samimiyetsiz olabileceğini fark etmesini sağlıyor.

Eski bilgilerin yetersiz kaldığı bu durumun sadece bir törenden ibaret olmadığını anlıyor. Bu süreçte şahit olduğu olaylar ve hayal kırıklıkları, genç kızın dünyaya olan bakışını yeniden tazeliyor. Filmin genel kurgusu; bir din eğitiminin nasıl bir sorgulamaya dönüştüğünü, insanın en yalnız anlarında bile içinde barındırdığı direnme gücünü, Marta’nın bu mücadelesinin bir özgürleşme zaferine dönüşmesini, yaşanan her olayın oyuncunun kurmak istediği güvenli düzenin ne kadar kırılgan olduğunu, kilise ortamındaki yapının oyuncuların her adımda daha dikkatli olmasını gerektirdiğini ve otoriteye karşı verilen bu mücadelesinin büyüme yolculuğu ile bu yolculuğun getirdiği sonuçları yansıtıyor.