Başkalarının Gözünde Var Olmak

İnsan çoğu zaman kendi varlığını başkalarının memnuniyetine teslim eder. Bu kişilerden onay gördükçe görünür olduğunu, beklentileri karşıladıkça bir anlam kazandığını zanneder. Oysa bu görünürlük kişinin kendisini değil, başkalarının istediği sureti yansıtır. Böylece var olma arzusu bir hak olmaktan çıkar, sürekli kanıtlanması gereken bir duruma dönüşür. Uyum sağlamak başlangıçta bir hayatta kalma amacı gibi görünebilir. İnsan kabul edilmek için kendi sesini kısar, kendini göremez, kendi ihtiyaçlarını karşılamaz ya da hep sonraya bırakır, kendini törpüler, rahatsız olan yanlarını saklar. Zamanla bu geçici uyum durumu kalıcı bir alışkanlığa dönüşür.

Asıl kırılma, insanın kendi gözünden düşmesidir. Başkalarının beklentileriyle şekillenen bir hayat, kişinin kendi ihtiyaçlarını görmezden gelmesine neden olur. Ne hissettiğini, istediğini söyleyemez; çünkü öncelik hep dışarıdadır. Başkalarının yanında var olmak için kendini tüketir. Böylece kişi kendini tanıyamadan ve tanıtamadan tükenir. Başkalarını memnun etme çabası arttıkça kişinin kendisine ve hayata olan tatmini azalır. Çünkü başkalarının memnuniyeti doyumsuzdur, sürekli yeni bir bedel ister. İnsan bu döngüde ne kadar çabalarsa çabalasın, içindeki boşluğu dolduramaz. Kendini görmediği sürece kimse tarafından gerçekten görülmüş sayılmaz.

Sonunda geriye acı bir farkındalık kalır. Kişi herkesi memnun etmeye çalışırken, ihmal ettiği kişinin kendisi olduğunu anlar. Ve belki de en zor yüzleşme budur; çünkü kendini hiç memnun edememiştir.